Σήμερα, σχεδόν επτά χρόνια μετά, ξαναβρήκα ένα κείμενο που είχα γράψει ένα ήσυχο πρωινό στη δουλειά.
Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή καθόμουν στο γραφείο μου, δεν είχε πολλή κίνηση, και το βλέμμα μου στάθηκε στο ράφι.
Τράβηξα το βιβλίο «Οι χωριανοί μου» του Δημοσθένη Γ. Γούλα, που αναφέρεται στην Ευρυτανία, και άνοιξα τις πρώτες σελίδες. Από εκείνη τη στιγμή, ήταν σαν ο χώρος γύρω μου να χάθηκε ο νους μου ταξίδεψε αμέσως αλλού.
Για μια στιγμή νόμισα πως βρέθηκα ξανά στο χωριό μου σαν να μιλούσε το βιβλίο για τον δικό μου τόπο, για τις δικές μου μνήμες, για τα παιδικά μου χρόνια που κουβαλώ πάντα μέσα μου.
Ήταν σαν να στεκόμουν εκεί ψηλά στον Κάρπενο, αγναντεύοντας τη Μάλτσιανη.
Έβλεπα τους ζευγίτες στους Βουρλάτες, τον τελάλη με το χωνί του να καλεί τους χωριανούς στην πλατεία, τους τσομπαναρέους να βόσκουν τα κοπάδια τους.
Άκουγα τα κυπριά και τα κουδούνια να αντιλαλούν στις ρεματιές, στο Σέλλωμα, στο Ζιμόρι και στο Κάρπενο, και όλοι αυτοί οι ήχοι να δένουν με το κελάηδισμα της φλογέρας του παππού Ντρίγιου.
Το ταξίδι συνεχιζόταν νοερά, εκεί στις παρυφές του χωριού, στο Σπαρτήλα, όταν ξαφνικά άκουσα μια φωνή δίπλα μου να λέει «Καλημέρα».
Σήκωσα το κεφάλι και είδα έναν κύριο που είχε έρθει εκείνη την ώρα στη δουλειά. Βλέποντας πόσο με είχε απορροφήσει το βιβλίο, με ρώτησε ευγενικά:
Για το χωριό σας αναφέρεται;
Δεν μπόρεσα να απαντήσω αμέσως ο νους μου ακόμη ταξίδευε στις γκορτσιές, στο Ριζοράδη, στη Γράβα και όπου αλλού μπορεί να φτάσει η μνήμη του καθενός.
Του χαμογέλασα και του ανταπέδωσα το «Καλημέρα». Συζητώντας λίγο μαζί του, του διάβασα μια φράση από το ποίημα του Α. Κυριαζή που άνοιγε το κεφάλαιο.
Ο νους μου πάντα στα παλιά τα χρόνια τριγυρίζει
και μου τα λέει για πιο καλά και μου τα μακαρίζει.
Κι εγώ του λέω «βρε νου τρελέ, για βάλε λίγη γνώση,
λαμπρό είναι και το σήμερα, που αύριο θα παλιώσει…
«Όποιος ποτίζει τις ρίζες του, μην τον φοβάσαι», μου είπε.
Και είχε δίκιο.
