Δημογραφική ερήμωση και θεσμική αδράνεια το πραγματικό πρόβλημα της Βορείου Ηπείρου

Η ελληνική μειονότητα στη Βόρειο Ήπειρο παραμένει εδώ και  

δεκαετίες σε μια κατάσταση στασιμότητας. Παρά τις διακηρύξεις και τις κατά καιρούς πρωτοβουλίες, η πραγματικότητα δεν αλλάζει ουσιαστικά. Η μειονότητα στερείται θεσμικής συνέχειας, στρατηγικού   

σχεδιασμού και πραγματικής ανεξαρτησίας στη λήψη  

αποφάσεων.

Η καθημερινότητα απέχει σημαντικά από όσα προβλέπουν  

οι διεθνείς συνθήκες η πρόσβαση σε υπηρεσίες, η προστασία της περιουσίας και η πολιτική εκπροσώπηση  

παραμένουν  περιορισμένες, δημιουργώντας μια σταθερή 

απόσταση ανάμεσα στη θεωρία και την εφαρμογή.  

Παράλληλα, η δημογραφική ερήμωση αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες που υπονομεύουν 

κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης. 

Η πλειονότητα των Βορειοηπειρωτών ζει πλέον στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω κοινότητες χωρίς επαρκή ανθρώπινο δυναμικό. 

Η απουσία πληθυσμού αποδυναμώνει την κοινωνική συνοχή, περιορίζει  την οικονομική δραστηριότητα και καθιστά δυσκολότερη κάθε οργανωμένη πρωτοβουλία. 

Χωρίς ανθρώπους, καμία πολιτική δεν μπορεί να αποδώσει. 

Ένα ακόμη βαθύτερο ζήτημα αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα  

στελέχη της μειονότητας εξακολουθούν να επηρεάζονται από

το αλβανικό διοικητικό σύστημα. Η νοοτροπία του παρελθόντος,που στηριζόταν στον φόβο, την  

εξάρτηση και τησιωπή, δεν έχει εξαλειφθεί. 

Πολλοί εκπρόσωποι παραμένουν δεσμευμένοι από παλιές  

σχέσεις ή εξαρτήσεις που δεν επιτρέπουν στη μειονότητα

να εκφράσει ενιαία και ανεξάρτητη θέση. 

Όταν η εκπροσώπηση δεν είναι πραγματικά αυτόνομη, 

η κοινότητα δεν μπορεί να διεκδικήσει αποτελεσματικά τα 

δικαιώματά της.  

Σε αυτό το περιβάλλον, όσοι επιχείρησαν να επιστρέψουν και να επενδύσουν στο τόπο τους αντιμετώπισαν συστηματικά εμπόδια.

Καθυστερήσεις, πιέσεις, γραφειοκρατικά προσχήματα και παρεμβάσεις από τοπικούς μηχανισμούς οδήγησαν πολλές προσπάθειες σε οικονομική αποτυχία.  

Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αποθαρρυντικό η πρωτοβουλία  δεν ενθαρρύνεται, συχνά μάλιστα τιμωρείται.  

Αυτό ενισχύει περαιτέρω τη δημογραφική ερήμωση και περιορίζει κάθε προοπτική ανάπτυξης.  

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ανάγκη για ανανέωση είναι περισσότερο από εμφανής. 

Η μειονότητα δεν μπορεί να προχωρήσει με ηγεσίες που  

παραμένουν δεσμευμένες σε νοοτροπίες άλλης εποχής. 

Οι μεγαλύτεροι έχουν προσφέρει πολλά, αλλά οφείλουν να αφήσουν χώρο στη νέα γενιά μορφωμένη, καταρτισμένη,  

με διεθνείς εμπειρίες και χωρίς εξαρτήσεις από το παρελθόν.  

Αυτή η γενιά μπορεί να συνομιλήσει με θεσμούς, να παράγει τεκμηριωμένο λόγο και να εκπροσωπήσει  

τη μειονότητα με επαγγελματισμό και αυτοπεποίθηση. 

Η ανανέωση δεν αποτελεί ασέβεια αποτελεί προϋπόθεση  

επιβίωσης.  

Η Βόρειος Ήπειρος δεν χρειάζεται νέες διακηρύξεις.  

Χρειάζεται σοβαρότητα, ανεξαρτησία σκέψης και   

μια ηγεσία ικανή να εκπροσωπήσει αποτελεσματικά 

μια κοινότητα που αλλάζει.  

Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει πραγματική προοπτική  

για το μέλλον.